کلام مادر به اینجا که رسید ، ناگهان برق غریبی در چشمهایش درخشید . با جدیتی بی سابقه اما همراه با ملاطفت مرا از جا بلند کرد ، مقابل خودش نشاند و گفت :ببین ! عباس من !نسبت تو و فرزندان فاطمه ، نسبت برادر با برادر و خواهر نیست . همچنان که نسبت من با علی ، نسبت همسر و شوهر نیست . نمی دانم به دست تضرع کدام دخیل بسته ای یا دعای نیمه شب کدام دلشکسته ای یا نفس اعجازگر کدام رسول کمر به کرامت بسته ای ، خدا لباس کنیزی این خاندان را بر تنم پوشاند . این لباس آنقدر بر تن من گشاد بود که من در آن گم می شدم اگر خدا دست مرا نمی گرفت . این وصلت ، هزاران پا از سر من زیاد بود اگر دست خدا مرا از زمین بلند نمی کرد . تو مبادا گمان کنی که ما همسان و همشان این خانواده ی بی نظیریم . اینها تافته های جدا بافته عالمند . اینها زمینی نیستند . آسمانی اند . خاکی نیستند ، افلاکی اند. اینها جانشینان و کارگزاران خدا در زمین اند . خدا به اهل زمین منت گذاشته است که این دردانه های خود را چند صباحی راهی زمین کرده است . آسمان و زمین و ماه و خورشید ، از صدقه سر اینها آفریده شده است . پدرت معلم مسیح بوده است در گهواره نور و منادای کلیم بوده است در کوه طور . مبادا پدر را به لفظ خالی پدر صدا کنی !مبادا حسن و حسین را برادر خطاب کنی !مبادا زینب و ام کلثوم را خواهر بخوانی ! آقای من ! و بانوی من ! این صمیمانه ترین خطاب تو باشد با سروران و موالی ات . مبادا از پشت سرشان قدمی فرا پیش بگذاری   !مبادا پیش از آنها دست به غذا ببری ! مبادا پیش از آنها آب بنوشی !

فایل های صوتی مربوط به شب دوم محرم: